![](https://marksist.org/images/a_183.jpg)
Kolombiya’da barış anlaşması referanduma sunulduğunda reddedilmişti. Reddin çeşitli nedenleri vardı ama önemli olan, bu nedenlere taviz verilmemesi ve barış süreci bir darbe almış olmasına rağmen muhatapların geri adım atmamasıydı.
Taraflar, süreçte kendilerinden kaynaklı eksikliklerin objektif bir değerlendirmesini yapıp, yeniden ileriye doğru bir adım attılar ve 52 yıl süren iç savaş koşullarına son verecek anlaşmayı senatoya getirdiler. Haber basında şöyle yer aldı: “24 Kasım’da Devlet Başkanı Juan Manuel Santos ve FARC lideri Rodrigo Londono arasında imzalanan yeni barış anlaşması Senatodan 0 ret oyuna karşı 75 evet oyuyla geçti. Senato başkanı Mauricio Lizcano oylamanın ardından ‘Yaşasın Kolombiya, yaşasın barış’ dedi.”
Kolombiya barış süreciyle ilgili şu bilgiler, Senatoda onaylanan barış anlaşmasının ne kadar önemli olduğunu gösteriyor: “Yarım asırlık çatışmalar boyunca yaklaşık 220 bin kişi yaşamını yitirdi. 6 milyondan fazla kişi evlerinden ayrılmak zorunda kaldı. On yıllar boyunca ordu güçleri operasyonlarını, FARC ise saldırılarını sürdürdü. FARC asıl olarak güvenlik güçlerini hedef aldı. Ama sivillerin yaşamını yitirdiği saldırılar da oldu.”
Kolombiya’da on yıllardır süren barış görüşmeleri, defalarca aksadı, defalarca sona erdi ama her seferinde yeniden başladı. 2011 yılında başlayan son süreç bile çeşitli nedenlerle krize girdi, askıya alındı ama toptan çöpe atılmadı. Yeni anlaşmayla FARC bütün silahlarını Birleşmiş Milletler yetkililerine teslim edecek.
Kolombiya Türkiye’ye tıpatıp benzemiyor kuşkusuz. Ama sorunun çözümü için benzerliğin tıpatıp olması da gerekmiyor. Beşiktaş’taki bombalı saldırıda 44 kişinin öldürülmesi ve 150’ye yakın insanın yaralanması öfke ve intikam gibi duyguları şiddetlendirdi ve harekete geçirdi. Son bir yılda bombalı eylemler, canlı bomba eylemleri, arabalı bomba eylemleri gerçekleşti ve şehir merkezleri defalarca kana bulandı. Sadece bu tür eylemlerde yaklaşık 400 kişinin öldüğünü, binlerce insanın yaralandığını biliyoruz. Ama Kolombiya deneyimi tam da bu dönemde ilham verici olabilir ve olmalıdır.
Çok değil, 2015’in Temmuz ayından önceki iki buçuk yıl, şiddetin günlük yaşamı bu kadar belirlemesine izin vermemiştik. Kaldı ki Beşiktaş katliamı dahil şiddetin aramızdan çekip aldığı kaç insanın bugün aramızda olacağını hatırlamak bile çözüm sürecinin yeniden devreye girmesinin zorunluluk olduğun gösteriyor.
Yıldız Önen
(Sosyalist İşçi)