Kutsal meslek diye nitelendirilen tüm meslekler gibi bizim mesleğimiz de her türlü sömürüye açıktır. Çoğunluğu kadınlardan oluşan bir meslek grubudur. Sırtında dünyayı taşıyan bir kadın resmi görmüştüm. İşte hemşirelerin sırtına de hastanelerin çoğu yükü yükletilmiştir. Takip, tedavi bakım, malzeme temini, temizlik hizmetlerinin koordinasyonu, hasta eğitimi, yatış ve taburculuk gibi.
Pandemi döneminde iş yükümüz daha da arttı. Tıp uygulamalarında temel ilke önce zarar vermedir. Çalıştığımız servislerde Covid-19 pozitif ve şüpheli hastalar yatmakta. Şüpheli hastalardan kendimize virüs bulaşmaması için her hastaya ayrı ekipman giyinip, çıkıyoruz. Bu giyinip soyunma olayı artı bir zaman gerektiriyor. Yorgunluktan ve yoğunluktan kaynaklı en ufak bir dikkatsizlik, şüpheli hastalara ve bize, virüsün bulaşma riskini artırabilir, bunun tedirginliği yaşıyoruz. Bu da bedenen ve ruhen biz sağlık emekçileri için ekstra bir yük oluyor. Sürekli bir savaş ve savaşçı, sahra hastanesi gibi militarist söylemler kullanılıyor. Bu da beni psikolojik olarak olumsuz etkiliyor.
Sağlık ekibinin içinde olan, ancak adları fazla anılmayan, pandemide iş yükü inanılmaz artan temizlik personelinden bahsetmek istiyorum. Asgari ücretle çalışmak zorunda olan, ama sağlık zincirinin özellikle bu günlerde çok önemli bir parçası onlar. Bu halka koparsa zincir dağılır. Kıymetlerini bilmek gerekir. Maalesef bilinmiyor.
Servislere refakatçi almadığımız için, refakatçi işlerini, getir götür işlerini, eşya taşıma, yemek dağıt işlerini ve azami özen gösterilmesi gereken temizlik işlerini yüklenmiş durumdalar. Ve onları maddi-manevi motive edecek hiçbir şey yok. Bu koşullarda çalışmak zorunda kalıyorlar. Evlerine, çocuklarına bulaştırma korkusu da cabası. Seslerini çıkaramıyorlar, çünkü işsiz kalma korkusu yaşıyorlar. Sadece alkışlamak yetmez. Herkes sağlık emekçisinin sesi olmak zorunda. Umarım en kısa zamanda dünyamız bu covid 19 virüsünden ve kapitalist sömürü virüsünden sonsuza kadar kurtulur.
Sağlıkla kalın.
Özgür hemşire
