Hikâye, 1987 yılında Brezilya’nın Goiania kentinde, terk edilmiş bir hastanede bırakılmış olan bir radyoterapi kaynağının çalınmasıyla başlayan gerçek bir Sezyum-137 kazasını anlatıyor. Futbol seçmelerinde ihtiyaç duyduğu kramponu alabilmek için arkadaşıyla birlikte hurda toplayan iki gencin, terk edilmiş bu hastanede buldukları kurşun kapsülü açmalarıyla birlikte kapsülün içinden çıkan, karanlıkta parlayan mavi toz, felaketin başlangıcı olur. Bu iki gencin, buldukları bu tanımsız malzemeyi bölgedeki bir hurda deposuna satmalarıyla birlikte de hurdacı, orada çalışanlar ve hurdacının ailesinden başlamak üzere radyoaktif maruziyet tüm kasabaya yayılmaya başlar.
Aslında bu felaket bireysel bir ihmal ya da teknik bir arıza değil, sistem içindeki eşitsizliklerin bir tezahürüdür. Goiania’nın yoksul semtlerinde geçimini hurdacılıkla sağlamaya çalışan insanlar, kapitalist üretim ilişkilerinin yarattığı nesnel koşulların ürünüdür. Tehlikeli atıklar, birikim mantığının terk ettiği mekânlarda bırakılmış; “değersizleştirilmiş” emekçiler ise bu atıkların tam ortasına sürüklenmiştir. Dizi, bürokrasinin hantallığını, inkarcılığı, hem ülke içindeki hem de ülkeler arasındaki eşitsizlikleri, Covid-19 dönemini hatırlatan, uyulması gereken kuralları reddeden kitleleri ve göz göre göre insanlara yalan söyleyen seçilmişleri gözler önüne serer. Bu tablo, yönetici sınıfın kriz anlarında en savunmasız kesimleri nasıl kurban ettiğinin de klasik bir örneğidir.
Dizinin en vurucu yanlarından biri, sadece radyasyonun fiziksel etkilerini değil, toplumsal yansımalarını da işlemesi; bilim insanlarının ve doktorların bürokrasiye ve cehalete karşı verdiği savaş, bir ülkedeki sınıf iktidarının olağanüstü koşullarda nasıl işlediğini çıplak biçimde ortaya koyuyor. Teknik bilgi sahipleri ile devlet aygıtı arasındaki çatışma, sermayenin meşruiyet krizinin doğrudan bir yansıması.
Dizi, bugünün bağlamında çok daha keskin bir anlam kazanıyor. Ukrayna’daki savaş, Gazze’deki soykırım, İran’a saldırı ve büyük güçler arasındaki stratejik rekabet; dünyayı bir kez daha bir nükleer tehdit iklimine sürüklüyor. Emperyalist güçlerin nükleer silah doktrinlerini güncellemesi, “taktiksel nükleer kullanım” söyleminin normalleşmesi ve nükleer santral çevresindeki çatışmalar, dizide gösterilen gerçekliğin bugünkü güncel tehdidin de olası korkunç boyutlarını düşündürüyor. Radyasyon sınıf tanımasa da onu serbest bırakan koşullar sınıf üzerine kurulu.
Bugün tanık olduğumuz savaşlar, bu savaşları söylem düzeyinde de yürüten popülist, otoriter rejimlerin ham madde ve enerji kaynakları üzerindeki hegemonya mücadelesi, nükleer altyapıyı da bir çatışma alanına dönüştürüyor. Goiania’da yaşananlar ise şunu ispatlıyor: Nükleer teknoloji, kapitalist bir dünyada her zaman potansiyel bir silaha dönüşmeye mahkûm. Dizinin bir noktasında da Nükleer Enerji Enstitüsü’nde görevli bir bilim insanının, ziyarete gelen öğrencilere “nükleerin varlığının bir tehdit olarak sahip olduğu güç”ten bahsetmesi, bunun oldukça sıradan ve açıkça dile getirildiği bir sahne olarak oldukça önemli.
Gerçek bir nükleer felaketi anlatan bir mini dizi olarak “Radyoaktif Acil Durum”, bilim, dram ve gerilimi bir araya getirerek; insan hatasının nasıl büyük sonuçlar doğurabileceğini çarpıcı biçimde anlatıyor ve diziyi sıradan bir “hata anlatısı”ndan ayıran şey, hataları mümkün kılan yapısal koşulları görünür kılması. Savaşın ve sermayenin egemenlik kurduğu bir dünyada radyoaktif tehlike, geçmiş bir kazanın değil; olası bir yarının habercisi aslında.
