Yeni çözüm süreci tartışmaları, Meclis’in tatile girme takvimiyle birlikte tarihi bir dönemece girdi. Kürt hareketi, silahların bırakılması tartışmalarında askeri yöntemin sınırlarına gelindiğini ve artık siyaset zamanının başladığını net biçimde vurguluyor. Ancak iktidarın somut adımlar atmak yerine süreci zamana yayması ve konuyu yalnızca “silahsızlanmaya” indirgemesi sürece dair kaygıları derinleştiriyor.
Kürt aktörlerin özgürce siyaset yapabilmesi ve müzakerelerin yasal güvenceye kavuşması en öncelikli talebimiz olmalıdır. Meclis gündemindeki çerçeve yasa bu yöne doğru kapıyı aralayan bir makul başlangıç olarak görülmeli, nihai bir adım olarak değil.
Sosyal şovenizm ve sol milliyetçilik nedeniyle muhalefetin çok çeşitli kesimleri Kürt halkını müzakere masasında yalnız bırakıyor. Bu siyasi basınç, DEM Parti’yi kongre öncesinde üç kriz ekseninde iç tartışmaya zorluyor: Sürecin kazanımlarını sorgulayan bir eğilim, cezaevlerinden gelen ve gelecek olan tarihsel kadroların yarattığı otorite ağırlığı ve batıda solla kurulan ittifakların sosyal dokuda inşa edilememesi.
Kürt halkıyla dayanışmak gelişmeleri uzaktan izlenerek değil, pratik mücadeleyle inşa edilir. Irkçılığa karşı mücadele ve barış iradesini güçlendirecek ezilenlerin birleşik ve kitlesel eylem birliği için harekete geçmek çok önemli. “Erdoğan’la barış olmaz” ya da “Ana muhalefete saldırı varken Kürtler masaya oturamaz” gibi iddialar, batıdaki demokrasi mücadelesi ile Kürt halkı arasına aşılmaz duvarlar örmeyi amaçlıyor. Binlerce siyasetçisi hapisteyken Kürtlerin kendi hakları için adım atmasını engellemeye çalışmak samimi değil. Üstelik Kürtler otoriter hiçbir adıma sessiz kalmış değilken.
Barış, sadece masada imzalanan hukuki bir metin olarak görülmemeli; sokakta, fabrikada ve mahallede mücadele ile elde edilen siyasal bir kazanım olarak kavranmalı. Batının yoksul ve emekçileriyle Kürt halkının en yoksullarını ve emekçilerini birleşik bir mücadele platformunda buluşturmak için Kürt halkının haklı taleplerini içerecek bir çerçeve yasayı savunuyoruz.
