İsrail ordusu, 28 Şubat günü Güney İran’daki Minah şehrinde bir kız ilkokulu hedef aldı. Bombardıman sonucu, yerle bir edilen okulda en az 108 çocuk katledildi.
Bombardıman sonrası çekilen görüntülerde, insanların enkazı elle kaldırmak için gösterdikleri çaba ve gözyaşları vardı.
Ayrıca Tahran yakınlarında başka bir ilkokulunda vurulduğu ve birden fazla öğrencinin hayatını kaybettiği ileri sürüldü.
İran Kızılay’ına göre toplamda 200’den fazla İranlı, ABD-İsrail tarafından öldürüldü ve 700’den fazlası yaralandı.
Okulların hedef alınması, İsrail devletinin Gazze’de sık sık başvurduğu yöntemlerden biriydi, şimdi de İran’da uygulandı.
Haziran 2025’te İsrail ve İran arasındaki 12 gün savaşında aralarında çocuk ve kadınların da bulunduğu 600’den fazla kişi öldürülmüştü.
Aşırı sağcı ABD Başkanı Donald Trump, 28 Şubat saldırısının ilan ederken İran halkını ayaklanmaya çağırdı ve bunu “son bir fırsat” olarak niteledi.
İran’ın tarihi, mollalar rejimine karşı protestoların tarihidir. Bunlardan sonuncusu 12 gün savaşının ardından Aralık 2025’te patlak vermişti.
İran para biriminin bir günde devasa miktarda değer kaybetmesi ve fiyatların fırlamasının ardından esnafların kepenk kapatarak başlattığı eylemler, birçok İran şehrine yayılmış ve bu hareket geniş halk kesimlerinin desteğini alarak büyümüştü.
İran devleti, önceki protestolar gibi son harekete de şiddetle yanıt verdi. Rejime göre 3 binden fazla, başka kaynaklara göre çok daha fazla (16 bin ila 30 bin arası) protestocu acımasızca katledildi. Kurşunlara ve idam tehdidine rağmen süren protestoların ortasında Trump devreye girdi ve İran halkını “özgürleştirmekten” söz etmeye başladı. İran rejiminin şiddetine, ABD emperyalizminin doğrudan dahli eklenince gösteriler küçüldü ve sonunda söndü.
28 Şubat günü rejim 10 milyon nüfuslu Tahran halkına şehri tahliye çağrısı yaptı. Başka şehirlere gitme imkanı olan çok sayıda Tahranlı şehri terk ederken, sokaklarda kontrolü Besic adlı paramiliter örgütün silahlı adamları sağladı. Besic, önceki protestolarda işlediği cinayetlerle adını duyurmuştu.
Bugün ise Tahran başta olmak üzere İran sokaklarını mollalar rejimine son vermek isteyen protestocular değil, son saldırıda katledilen Ali Hamaney’e ağlayan ve rejimi savunan kalabalıklar doldurdu. Hamaney, sadece bir dini lider değil, mollalar rejiminin en tepesinde yer alan ve İran devleti açısından karar verici konumunda biriydi. Onla birlikte çok askeri ve siyasi yönetici de öldürüldü.
Rejim, 40 gün yas ilan ederken, İran anayasasına göre karar verici mollalar heyetinin arasından üç kişi geçici yönetim olarak belirlendi. Yeni lider ise yine mollalar tarafından önümüzdeki günlerde belirlenecek.
Bu koşullarda, bombalar yağarken, rejime haklı olarak karşı çıkan insanlar (barışçıl protestocular) baştan “bölücü” ya da “ABD-İsrail ajanı” yaftalandı.
Emperyalizm ve siyonizmin bombaları, şimdilik rejimin kendini sıkılaştırması ve kendini destekleyen kesimleri seferberliğe sürüklemesine neden olmuş gözüküyor. Bugün itibarıyla rejime karşı çıkan kişilerin mücadelesi daha da zorlaştı.
İran tek örnek değildir. ABD emperyalizmi, nereye “özgürleştirme” adı altında saldırırsa, orada baskıcı yönetimlere karşı aşağıdan mücadelelerin önü baştan kesildi.
Mollalar rejimini devirecek olan İran halkının kendisidir. Emperyalizmin müdahaleleri bunu engelliyor ve bizzat halkın kendisini katlediyor.
