“İktidar 31 Mart’ta karşı karşıya kaldığı kısmi ve “yönetilebilir” yenilgiyi kendi elleriyle hezimet hâline getirmeyi becerdi. Seçim sonucunu, memleketin siyasal topografyasında ciddi bir değişimin işaretini veren, siyasal güç dengelerinde büyük sarsıntılara yol açacak bir “tektonik kayma” olarak tanımlayabiliriz. Böylesi ezici bir yenilginin iktidar blokunu istikrarsızlaştıracağı, iktidar partisi içindeki güç mücadelesini, olası kopmaları da içerecek şekilde kışkırtacağı açıktır.
Seçim sonuçları iktidarı destabilize edecek ağır bir yenilgi evet ama önümüz kriz ve iktidar da ana akım muhalefet de krizden çıkışı, esas olarak emekçileri daha da güçsüzleştirecek bir doğrultuda görüyor. Ana akım muhalefetin “demokrasi” çağrısının sınıfsal muhteviyatı zayıftır; yoksulluğun israfsız yönetilmesinden öteye geçmemektedir. Siyasal iddiasıysa bir “normalleşme” söyleminden ibarettir. Yani şefçi momenti radikal bir demokratikleşme momentine dönüştürebilecek toplumsal güçleri açığa çıkartacak iddia ve cesarete sahip değildir. Esas sorun da budur.”
(Sosyalist İşçi)
