Malcolm X bir keresinde şöyle demişti: “Sayıca az değiliz, örgütlenme açısından gerideyiz.” Together gösterisi, ikisinin de gerekmediğini gösterdi; ancak şimdi 28 Mart’taki başarının üzerine inşa etmek için mücadele devam ediyor.
Bu gösteri, ırkçılık karşıtı hareket için bir dönüm noktasıdır. Yerel seçimlerde Reform UK’ye karşı kampanya yürütüyorsanız, mesajınızı yaymak için pek çok kişiyi harekete geçirebilirsiniz.
Mülteci otelinin önünde aşırı sağcı zorbalarla mücadele ediyorsanız, sokağa çıkacak çok daha fazla insan tanıyorsunuzdur.
Kadınlara yönelik şiddetle ilgili aşırı sağcı argümanlarla karşı karşıya kalırsanız, yalanları çürüten bir “Aşırı Sağa Karşı Kadınlar” bloğu olduğunu bilirsiniz.
Reform UK’nin yönettiği bir belediye meclisinde sendika üyesiyseniz, bu durum çok daha geniş ölçekte bir direniş hareketi oluşturmak için fırsatlar sunar.
Stand Up To Racism (SUTR) örgütünün bir araya gelmesinde kilit rol oynadığı ırkçılık karşıtı ağların daha da güçlendirilmesi gerekiyor. STK’lar, Woodcraft* üyeleri, Quakerlar**, raverlar*- hepsinin gösteriden sonra da aktif ırkçılık karşıtı olarak kalmasına ihtiyacımız var.
Ve çok daha geniş kitleleri harekete geçiren sendikalar, her kasabada, şehirde, işyerinde ve kampüste bu ağların kurulmasına katkıda bulunmak zorundadır.
Aşırı sağ her istediğini elde edemiyor. Son birkaç hafta içinde Fransa’daki yerel seçimlerde başarısızlıklar yaşadı, İtalya’daki referandumda yenilgiye uğradı ve Trump yönetiminin popülaritesindeki düşüş daha da derinleşti.
İngiltere’de de Nigel Farage, Donald Trump’ın İran’a karşı yürüttüğü savaşa gösterdiği körü körüne desteğinden dolayı geri adım atmak zorunda kaldı. İngiltere’deki ırkçılık karşıtı çoğunluğun büyüklüğü ise Together gösterisinde gözler önüne serildi.
Peki bu avantajı en iyi şekilde nasıl vurgulayabiliriz? Her ülkede bu konuda önemli tartışmalar sürüyor.
Bu hafta sonu, ABD’nin çeşitli şehirlerinde Trump’a karşı bugüne kadarki en büyük kitlesel protesto gösterilerine tanık olacağız. Bu, sokaklarda yaşanan ICE terörüne duyulan tiksintinin ve Minneapolis’teki direnişin milyonlarca insana ilham verdiğinin bir göstergesidir.
Ancak hareketin bundan sonra ne yöne gideceğine dair farklı görüşler var. Demokratlar, hareketi Minneapolis’te gördüğümüz olaylara karşı “daha güvenli” direniş biçimlerine sığdırmaya çalışıyor.
ABD’deki neoliberal merkezin önde gelen isimlerinden yorumcu Thomas Friedman, bu kesimin Minneapolis’i nasıl sahiplenmek istediğini ortaya koydu. Friedman, New York Times gazetesinde “Buradaki gerçek skor: Komşuluk 1, Trumpizm 0” diye yazdı.
Bu ne anlama geliyor? Binlerce kişi, evlerinde mahsur kalan komşularına yardım etmek ve sokaklarda buzla mücadele etmek için ağlar kurdu. Ancak Friedman, bu kişilerin militan tavrını kasten önemsizleştiriyor ve onları temelde “birbirlerine karşı nazik davranan insanlar” olarak göstermeye çalışıyor.
Trump’ı kısmen geri adım atmaya zorlayan şey bu değildi. Karar verici olan, 23 Ocak’taki ekonomik grevdi; bu grev, işçi sınıfının kolektif eylem yoluyla sistemi felç etme gücünü göstermişti.
Bu durum Trump ve aşırı sağcıları fena halde korkuttu, ancak arayı kapatmaya çalışan Demokratları da tedirgin etti.
Socialist Worker
* Woodcraft (Orman El sanatları/Ahşap İşçiliği), temelinde doğa sevgisi, karakter gelişimi, işbirliği ve açık hava becerilerine dayanan, Ernest Thompson Seton tarafından 1900’lerin başında başlatılan köklü bir eğitimsel gençlik hareketi.
** Quakerlar (Dostlar Dini Topluluğu), 17. yüzyıl İngiltere’sinde George Fox tarafından kurulan, içsel ışığa, eşitliğe, barışa (pasifizm) ve sade yaşama inanan Hristiyan kökenli bir topluluk.
*** Raverlar, özellikle 1980’lerin sonu ve 1990’larda ortaya çıkan elektronik dans müziği (tekno, house, asit evi) kültürü etrafında şekillenen, büyük, genellikle yasadışı “özgür parti” veya depo partilerinde dans eden topluluktur.
