Evde çalışan, çalışmayan veya işe gitmek zorunda kalan tüm kadınlar günlük ev işlerinin yanında bir de koronavirüs salgınının kendilerine yükledikleriyle mücadele etmek durumundalar.
Ev içinde sağlığı koruma tedbirleri, satın alınan yiyeceklerin yıkanması, aile bireylerinin psikolojik ve duygusal ağırlıkları; temizlik ihtiyaçları, yaşlıların ve çocukların bakımı, çocukların eğitimi kadınların hiç bitmeyen mesaisine ekstra angaryalar yüklüyor.
Bütün bunlarla birlikte yoksulluk, güvencesizlik, belirsizlik, artan ev içi şiddet de kadınları tükenmenin eşiğine getiriyor.
Bu dönemde çocuklar ebeveynlerinin hastalanıp ölebileceği, okullarının açılıp açılmayacağı, arkadaşlarını bir daha göremeyeceği konusunda çeşitli kaygılara sahip. Çocuğun sosyal aktiviteleri sınırlanmış, hareket alanı daralmış, doğasına aykırı bir şekilde özgürlükleri kısıtlanmış durumda. Okul ortamının gerektirdiği düzen ve disiplinin evde kolay kolay sağlayamamak, çocuğu televizyon başına zorla oturtup uzaktan eğitimi takip etmesini sağlamak, sonra tekrar tabletten televizyondan uzak tutmaya çalışırken çatışmalar yaşamak, ‘evde çocukla kaliteli nasıl vakit geçirilir?’ baskıları kadınları bunaltmış durumda.
Sokağa çıkamayan, arkadaşlarıyla oynayamayan çocukların bakımı, kaygılarının korkularının giderilmesi ve zorunlu tatille gelen uzaktan eğitim modeliyle bir de öğreten rolüne bürünmek zorunda kalmak, verilen ödevler ve açılamayan EBA’yla (uzaktan eğitim) cebelleşmek kadın için çileden çıkarıcı.
Kadınlardan beklenen sabır, sevgi, fedakarlık, annelik bu dönemde de ilgisini hiç yitirmiyor. Milli Eğitim Bakanı bile velilere seslenirken sanki ebeveynlerin her ikisine birden değil de sadece annelere sesleniyor gibi. Çünkü bütün bu fedakarlıkları yapacak olanlar yine kadınlar.
Evden çıkıp yine sokaklarda mücadele edeceğimiz günler gelecek eninde sonunda. Kadınlar bundan önce nasıl birbiriyle dayanışma sergiliyorsa şimdi de aynısını yapmaya çalışıyor. Alışılmadık bir türde ve biraz daha zor koşullar altında olması bile engelleyemiyor bunu.
Ebru
