ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırganlığının ardından imzalanan anlaşma, ABD emperyalizminin bölgede çok ağır bir başarısızlık ve tökezleme yaşaması anlamına geliyor. Trump yönetiminin bu anlaşmayı bir zafer gibi sunma çabalarına rağmen, işgal girişiminin arkasındaki tüm stratejik hedeflerin çökmüş durumda.
- ABD’nin planladığı rejim değişikliği gerçekleşmedi; aksine İran’da daha sert ve kafa tutan yeni bir liderlik inşa şekillendi.
- Emperyalist güçlerin beklediği halk isyanı boşa çıktı. Molla rejimine muhalif olan kesimler ve ezilen halklar dahil olmak üzere İran’da ezilenler, ABD ve Siyonist müdahaleyle gelecek bir rejim değişikliğine karşı tutum aldılar.
- İran, geniş drone ve füze kapasitesiyle ABD üslerini ve İsrail dahil bölgesel güçleri vurdu. Ayrıca Hürmüz Boğazı’nı kontrol ederek küresel ekonomiyi sarstı. Unutmamak lazım ki İran çok uzun yıllardır ambargo altında olan bir ülke. ABD bölgedeki müttefiklerini (Suudi Arabistan, BAE vb.) koruyamadı ve tüm batı açısından da koruyucu şemsiye vasfını yitirdiği netleşti.
ABD’nin bu tökezlemesi iki sonuca yol açabilir: Birincisi, küresel düzeyde işçi sınıfı ve savaş karşıtı hareketler ve antikapitalist ırkçılık karşıtı direnişler küresel intifadanın yeni biçimleri haline gelerek büyüyebilir; ikincisi ise İsrail, İran ve Suudi Arabistan gibi bölgedeki altemperyalist güçlerin daha agresif hamleler yapması ya da ABD’nin en büyük problemi olan Çin’le gerilimleri tırmandırmasıyla yüzleşebiliriz.
Bu açıdan Ankara’daki NATO zirvesini “mağluplar zirvesi” olarak görüp, tüm muhaliflerin merkezinde Gazze’ye yönelik soykırımı durdurmak olan güçlü ve birleşik bir “Savaşa Hayır” direniş cephesi kurmak kritik bir öneme sahip.
